HM

ตั้งแต่อนุบาลจนถึง ป2.

ผมได้คะแนนดี ลำดับที่ต้นๆของห้องเสมอ

ทำไมน่ะเหรอ

เพราะเวลาที่ผม ไปจ้องของเล่น น้ำ้ลายยืดในห้าง

แม่มักจะพููดว่า "สอบให้ได้เกรด 4 หมดแล้วแม่จะซื้อให้"

ด้วยความเถรตรงของเด็กวัย 6ขวบ

เพื่้อให้ได้ครอบครองของเล่นนั้น....

จนในที่สุดผมก็ได้ของเล่นนั้น ทั้งเซต....

สอบครั้งถัดมา ติดใจ.... เอาอีก

จนกระั่ทั่ง

คะแนนเหล่านั้นผลักดันผม จากห้องรองบ๊วย ไปสู้ห้องท๊อปคลาส ตอนป3.

พ่อแม่ดีใจ ผมก็ดีใจ

แต่ผมหารู้ไม่ว่า ได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปซะแล้ว

นักเรียนในห้องนี้ เป็นเด็กเนิร์ด แต่กำเนิด

จริงจังกับชีวิต ตั้งแต่ 8 ขวบ

ฝันจะเป็นนักการเมือง และผู้บริหาร ในขณะที่ผม ฝันจะเป็น ไรเดอร์ หรือ จีบัน

วิชาศิลปะ คุณครู ให้เด็กวาดภาพทะเล 

แต่ละคนก็ หาดทราย เรือใบ ภูเขา ต้นมะพร้าว 

ตูวาด ไดโนเสาร์ตัวอย่างควาย  ลอยในทะเล ไม่มีหาดทราย ไม่มีเรือใบ

มันหาว่า ตูบร้า... แต่คุณครูก็ให้คะแนนเท่ากัน

วิชาดนตรี คุณครูให้เด็กๆเต้นประกอบเพลง พี่เบิร์ด เพลงพริกขี้หนู

แต่ละคน เต้นตามเสต็บอย่างตั้งอกตั้งใจ อย่างกับจะไปออดิชั่น

ฉันเต้นแร้งเต้นกาบ้าๆบอๆ ตามที่เคยทำมา ตั้งแต่สองปีก่อน

มันหาว่า ตูบร้า.... ไล่ออกจากกลุ่ม ไปสอบเดี่ยว... แต่คุณครูก็ให้คะแนนเท่ากัน

ช่วงพัก พวกเขานั่งคุยกัน เฮฮาตามประสาเด็กเรียน

พอฉันเข้าไปร่วมวง ปล่อยมุข ...เขาไม่ขำ แถมยังหาว่าตูบร้า...อีก

...........

...............

....................อยู่ไม่ได้แล้วโว้ย!!!!! 

...............

..........

ปีนั้น ผมสอบได้ที่โหล่ แต่เกรดยัง 3.89

ผมร้องให้ ....พ่อแม่พยายามปลอบ

แต่ไม่ต้องหรอกครับ มันเ็ป็นน้ำตาแห่งความปลาบปลี๊ม

บ๊ายบาย เด็กเรียนทั้งหลาย...

 

ป 4. ผมย้ายมาอยู่ห้องรองบ๊วยเหมือนเดิม

ได้ทำตัวบ้าๆ ได้วาดรูปประหลาดๆ ได้ปล่อยมุขฮาๆ

กับเด็กบ้าอีก 30 คนในห้อง 

นี่แหละ สวรรค์ของฉัน

..... 

นับแต่นั้นมา ผมไม่เคยได้เกรด 4 อีกเลย ยันจบมหาลัย